En dat is eigenlijk ook best wel logisch. Want de daarop volgende nummers zullen allemaal na 1 komen. Dus bij 1 zal je toch altijd moeten beginnen.
En daar wou ik toch even bij stil staan. Ik ben er namelijk achter gekomen dat, hoe logisch en makkelijk het ook klinkt om gewoon die eerste stap te zetten, dat nog best heel erg lastig is.

Ik ga naar bed toe en denk bij mezelf, morgen! Morgen word de dag waarop ik zonder stress de dingen ga doen die ik moet doen!
Volgende morgen, de wekker gaat af. Gelukkig is daar het snooze knopje. En die gebruik ik dan ook graag. Wel een uur lang. Elke keer weer wakker worden uit een net beginnende droom. Maar dat is niet erg, denk ik dan. Het is hier lekker knus en warm onder de dekens. En het is nog vroeg. Het nadeel is alleen dat ik machtig duf ben als ik er dan eenmaal uit kom.
Zodra ik beneden ben eerst maar eens even dingen doen die ik hoe dan ook moet doen. Eten, het nieuws kijken, misschien even in de tuin rondkijken. Dat soort dingen. Dus hoef ik me nog even niet met mijn ‘verplichtingen’ bezig te houden. Het voelt lekker om dat te weten maar ook enigszins  vervelend. Ik ga me er schuldig door voelen. Maar he! Wat doe je eraan.
Dus na het eten, tja dan moet ik toch maar eens ermee bezig. Een baan zoeken zodat ik wat geld binnen krijg. Zodat ik, als ik straks begin in februari met mijn studie ook fatsoenlijk een ijsje kan kopen zeg maar. En zodat ik die drumlessen kan betalen die ik weer ga nemen. En mijn elektrische drumstel ook kan betalen die nou niet bepaald goedkoop is. Maar ook is daar nog iets dat ik moet doen ter voorbereiding van mijn studie. Een cursus ofzo. Want ja, ik heb nu toch genoeg tijd. Dan kan ik die net zo goed zo nuttig mogelijk besteden. Toch? Maar hoe begin ik ooit. Een baan zoeken… Dat had ik niet gepland. Ik was van plan naar zwolle te gaan om daar te studeren. Dat was al een half jaar het plan. En de grasweek was geweldig. Natuurlijk was die geweldig. Waarom ook niet. Ik ging er met plezier naar toe. Met het vooruit zicht om te studeren. Eindelijk. En nu? Nu duurt het nog weer 5 fucking maanden.

Nouja, enzo ijsbeer ik dan de hele tijd door de kamer heen. Vast in mijn gedachten. En niet echt de motivatie of kracht kunnen vinden om daad werkelijk naar een baan opzoek te gaan. Want alle baantjes die ik tot nu heb gedaan waren verre van leuk. En ik had min of meer gezworen aan mezelf dat ik dat niet nog een keer zou doen.
Lekker tegenstrijdig weer.

En wat nou als oplossing? Nou, soms is daar een helder moment. Ja echt waar! Ze bestaan! en ze zijn heerlijk, voor zolang ze duren.
Dan kom ik erachter dat het allemaal toch best wel meevalt. Waarom zou dit allemaal zo frustrerend zijn? Ja, ik heb even niks te doen, maar ik ga niet dood ofzo. Elke dag die ik leef is weer een dag die ik heb geleefd! (Kijk dat is nog eens helder) En elke dag kan ik principe mooi zijn. Het is maar net hoe je hem zelf invult.
En leer van de kleine dingen te genieten. Dat ene liedje waarop je heerlijk op de melodie kunt wegdromen. Die herinnering die je hebt aan een leuke tijd. Dat gesprek wat je had met een vriend, die bij nader inzien toch wel heel leuk was. In de keuken staan terwijl je het eten maakt en er weer eens achter komt dat het waarschijnlijk heel lekker word. Een knuffel van je kat, een lekkere stoel, een ritje op de fiets in de zon, een mooi boek. En al die talloze andere dingen.

Kijk! En op zo’n moment is dat lijstje verplichtingen toch niet zo’n lastige drempel.

Nou, tot de volgende sessie mensen.
En geniet maar van het leven!