Dus ik liep zo door de straat. Rustig. Om me heen kijkend. Halverwege even stoppend om een kat te aaien en te klikken op het knopje om het volgende nummer op mijn discman te laten beginnen. Heel onschuldig allemaal. Ik had niks misdaan. Tenminste niet dat ik wist.
Maar daar dacht iemand kennelijk heel anders over.

Zonder waarschuwing kwam hij aan. En botste vol tegen mijn hoofd. En nog een keer. En nog eens. En vervolgens besloot hij om maar eens te landen op mijn neus.
Dus ik ben eerst verbaasd. Vervolgens gexefrriteerd. Ik denk van: ‘Waarom in godsnaam, meneer vlieg!?’ Waarom kun je niet gewoon ergens anders in deze straat gaan landen?’

Nou ja, die vlieg dacht daar dus heel anders over. Hij vond mij of heel aardig, of wou me straffen. Wat ik trouwens eerder verwacht. Ook al weet ik niet waarom, want ik ben altijd heel lief…
Dus dat heeft een poosje geduurd. Ik heb fanatiek geprobeerd de vlieg weg te jagen, te pletten, te verbranden, te leren mij nooit meer lastig te vallen. En toen ben ik maar weer doorgelopen. Want, zo heb ik geleerd, een vlieg iets leren is moeilijk, zo niet onmogelijk.
Ik legde mij erbij neer en richtte me op het einde van de straat. De vlieg vloog vervolgens ook weer zijn eigen route. Weg van mij.
Ik kon mijn geluk niet op en vierde dat met een nieuw nummertje met een druk op het knopje.