Ik las net een artikel over pragmatisch idealisme. En dat was een erg inspirerend artikel. Het ging over dat er veel mensen zijn die dromen. Over bijvoorbeeld hun toekomstige studie, baan, geliefde, sport en ga zo maar door. En natuurlijk heb je dan ook nog de kleinere dingen zoals dromen van net even wat langer in bed liggen 's ochtends of 's ochtends dromen over eindelijk opstaan, van die ene lekkere taart of van een lekkere hete sauna.. 

In ieder geval, het kwam erop neer dat dromen heel goed is. Heel leuk is en heel ontspannend kan zijn. Maar het kan ook heel erg frustrerend en vermoeiend zijn. Bijvoorbeeld als het alleen maar bij dromen blijft en nooit een keer uitkomt.

Er werd een voorbeeld gegeven van een man die altijd al veel dromen had en nog steeds heeft. Een van die dromen was om alle landen van de wereld te bezoeken. Wat hem ondertussen al bijna is gelukt ook! En hij gaf workshops door het hele land om aan mensen te laten zien dat je met je dromen een eind kunt komen, zolang je maar actie onderneemt. 

Waarom mij dit nou zo aansprak was eigenlijk omdat ik zelf ook een ontzettende dromer ben. Ik heb enorm veel dingen in mijn hoofd die mij super gaaf fantastisch te gek lijken. Muziek maken, andere culturen leren kennen in andere landen (of hier natuurlijk), een leuke studie doen (lastige droom hoor), te gek goed worden in dansen. En dan heb je natuurlijk nog de wat absurdere dingen zoals: De tijd staat overal stil en alleen ik kan nog vrij rondlopen. Ik kan doen wat ik wil. En iedereen om mij heen staat stil of hangt stil of zit stil of whatever… (lullig als je op dat moment net aan het skydiven bent..) Of op een andere planeet oorlog voeren tegen die vervloekte mutant mieren die de mineraal bronnen hebben overgenomen. Kom op teddyberen! Pak jullie lucifers en val aan! Val aan voor Dood en glorie!

….

Nou ja, zoals ik al zei, de absurde dingen

Maar die eerste dromen zijn dus wat makkelijker uitvoerbaarder. Het is alleen wel zo dat het ik het lastig vind om ze dan ook daadwerkelijk echt uit te voeren. Want als je een dag begint met stil zitten.. nou… phoe…. probeer daar maar weer even uit te komen. Dat valt dan toch weer vies tegen! 

Gelukkig had ik vandaag een productieve dag. Ik ben namelijk naar de universiteit geweest voor informatie over toelatings examens voor de opleidingen daar. Ik heb dingen met de belasting geregeld. (laat me nou eens met rust Godver!#@$#$@) en ben nog wezen sporten ook! En het leuke van zo'n dag is dat als je veel doet je op de een of andere manier veel energie over hebt voor nog meer dingen. Tenminste ik wel. 

En dus kom ik tot de punt van mijn verhaaltje. Als je dromen hebt, voer ze dan uit! Zo snel mogelijk. Het liefst nog dezelfde dag. Praat erover, schrijf erover, onderneem dingen! Dat is de manier om uit die vast geroeste positie te komen waar je de afgelopen dagen in zit. Daar krijg je bloedproppen van. En dan is het uit kijken geblazen!

Jezus!! Dat is lang geleden! Ik was hem even kwijt… Mijn wachtwoord. Dus kon ik er niet in. Vandaar geen nieuwe logjes:P

Nee, dat is een excuus. Eigenlijk wou ik gewoon even kijken hoe loyaal mijn achterban is. Kijken of jullie me al smeken om een nieuw bericht. Over hoe het met me gaat enzo. Of ik het allemaal nog wel dolletjes vind. En hoe het nu gaat met mijn streven om mij zelf te verbeteren. Of ik nog wel goed eet en drink en slaap. En of ik Uberhaupt nog wel sociale contacten onderhoud of dat ik gewoon zielig en alleen in mijn eentje de hele dag loop te huilen.

Maar ik moet toch tot de conclusie komen dat er niet zo veel achterban meer is.. snif… Nouja, eigenlijk ook niet zo verwonderlijk, aangezien ik zo'n twee jaar weg ben geweest. Zet me toch aan het denken: 'zeg mathijs, vond je dit niet een beetje heel overdreven? Kijken of ze loyaal zijn? Twee jaar wegblijven? Niemand is zo loyaal, zelfs niet aan jou en je capriolen..'

Dat zei dat stemmetje in mijn achterhoofd tegen mij. En hoe hard ik hem ook probeer te negeren, ergens heeft hij wel een punt. Twee jaar is gewoonweg toch net iets (veel) te lang.

Hoe moet dat nou? Hoe krijg ik nou weer trouwe volgers terug? Wacht ik weet het! Ik ga gewoon gratis dingen aanbieden als mensen komen lezen XD. Dan moeten ze wel!

KOMT DAT ZIEN, KOMT DAT ZIEN, LEES NU DIT BERICHT EN ONTVANG EEN GRATIS TV. 

Hmm, dat kan ik dat maar voor 3 personen doen, en dan ben ik door mijn tv's heen. Maar dat heb ik wel drie volgers! Daar gaat het natuurlijk om.. Anders is het natuurlijk zonde van die tv's…. Toch? Of niet?…. Of word ik nou gewoon een beetje wanhopig? Gek? Schizofreen? Labiel? Dement?… Misschien wel van alles een beetje.

Want ja, je weet natuurlijk pas wat alles is als je alles hebt mee gemaakt (wijsheid). Dus een beetje labiel enzo.. nou.. dat mag best… hoor… pff.

In ieder geval.. twee jaar later. (hoe vaak zou ik twee jaar kunnen zeggen?) Dat is toch een behoorlijke tijd. Ik heb genoeg meegemaakt. En daar ga ik jullie hopelijk wekelijks over vertellen. Het liefst dagelijks, maar ik ken mezelf goed genoeg om dat niet te moeten willen. Want van twee jaar naar elke dag is natuurlijk wel een hele stap. Daarentegen ga ik binnenkort mijn leven weer eens geheel omgooien dus wie weet is dit ook wel een leuke toevoeging.

Oke, dagelijks dus… (phoe, maak het mezelf weel lekker moeilijk) Ik zeg gewoon tegen mezelf: 'goh, wat houd die mathijs toch van uitdagingen! geweldig. gaat nergens voor aan de kant'  kuch kuch..

Tijd voor afsluiting. volgende week maar weer eens een dagje uit die twee jaar prikken en beschrijven:)

Gras is groen en als het lekker weer is kun je er heerlijk op liggen.
Zonnestralen zijn chill.
Wagens hebben wielen en een kat heeft vacht.
Ik heb meestal kleren aan en ben slecht in opstaan.
Ik vind het lekker om af en toe ice tea te drinken maar melk mag ook wel.
De Wereld Draait Door is een leuk programma.
Als de kachel aanstaat is het lekker warm.
Er is niks leuker dan lachen.
Met een pen kun je schrijven maar ook tekenen.

Best wel grappig net.
Ik kijk naar buiten en komt er een mannetje op een fiets aanrijden. Hij fiets op een opoe fiets en heeft een lelijk koffertje bij zich. En nu stopt hij ineens en kijkt moeilijk naar zijn fiets. Er schijnt iets met zijn licht mis te zijn.
Vervolgens komt er een ongelofelijke hip hop gangster op een andere fiets langsrijden. En geeft het mannetje een boks. De koffer man kijkt verder ook niet op of om maar fiets even later gewoon verder. Hoezo sub-culturen en discriminatie? In hokjes denken en ervan uitgaan dat x91gangstersx92 agressief zijn? Gewoon alles en iedereen een boks geven en er het beste van denken. Zo hoort het.

Nog meer feiten?

Oke.

Een goede drumsolo kan je kippenvel bezorgen.
Zo lang je haar maar goed zitx85
Schaapjes tellen voor het slapen gaan werkt niet.
Als je het koud hebt moet je meer kleren aandoen.
En als je die kleren niet mooi vind moet je andere kleren aandoen.
En als je geen andere kleren hebt moet je die kopen.
En als je geen geld hebt om die te kopen kun je de volgende dingen doen.
Geld lenen om ze te kopen / gaan werken om geld te verdienen om ze te kopen / geld bedelen om ze te kopen.
En als je ze dan eindelijk hebt word het mooi weer. En kun je stoppen met het aantrekken van kleren, en gewoon gelukzalig en schaars gekleed rond huppelen op een veld met heel veel mooie bloemetjes en pluisje ‘s en bijtjes en gras en wolkjes in de lucht.

Maar dat laatste was niet echt een feit. Het is meer een feit dat dat een dagdroom was.
Een semi feit zullen we het maar noemen.

Heerlijk om zo lekker dingen te bedenken en te typen later terug lezen en denken van. Huh?

En nu is het tijd voor een aantal werkwoorden.
Natuurlijk in een leuk verhaal vormpje gegoten.
(Want ja, iemand moet toch iets doen met die werkwoorden he)

Ik zwaffel
Jij zwaffelt
Wij zwaffelen
De groep zwaffelde zich een ongeluk

Er was eens een groot zwaffel feest. En je raad het al. Iedereen zwaffelde.
Of het nou een tent was of een lantaarnpaal, het zou gezwaffeld worden.
Zwaffelende mensen hier, zwaffelende mensen daar. Zwaffelende mensen in mijn haar.
Want dat rijmt.
En tot op de dag van vandaag kan iedereen zich het gezwaffel herinneren.

Ik fiets
Jij fiets
Wij fietsen
De groep fietste zich een ongeluk

Er was eens een groot fiets feest. En je raad het al. Iedereen fietste
Of en nu in een tent was of om een lantaarnpaal heen, er zou gefiets worden.
Fietsende mensen hier, fietsende mensen daar. Fietsende mensen in mijn haar.
Want dat rijmt.
En tot op de dag van vandaag kan iedereen zich het gefiets herinneren.

Ik rag
Jij ragt
Wij raggen
De groep ragde zich een ongeluk

Er was eens een groot rag feest. En je raad het al. Iedereen ragde.
Of het nu op een tent was of tegen een lantaarnpaal, het zou geragd worden.
Raggende mensen hier, raggende mensen daar. Raggende mensen in mijn haar.
Want dat rijmt.
En tot op de dag van vandaag kan iedereen zich het gerag herinneren.

Ik draag grote roze wollen sokken
Jij draagt grote roze wollen sokken
Wij dragen grote roze wollen sokken
De groep droeg grote roze wollen sokken en kreeg bijna een ongeluk.

Er was eens een groot roze wollen sokken feest. En je raad het al. Iedereen droeg grote roze wollen sokken. Of het nu in een tent was of bij een lantaarn paal, er zouden grote roze wollen sokken worden gedragen.
Mensen met grote roze wollen sokken hier, mensen met grote roze wollen sokken daar. Mensen met grote roze wollen sokken in mijn haar.
Want dat rijmt
En tot op de dag van vandaag kan iedereen zich de grote roze wollen sokken herinneren.

(Lijkt wel pink pop)

(En ik heb zelf geen grote roze wollen sokken hoor)

(En nu ga ik een stukje fietsen)

(Want anders staat de fiets daar ook zo alleen)

(Doei)

Wat zal ik doen?
Nu beginnen met drummen? Of wachten tot ik een ‘baan’ heb zodat ik zeker weet dat ik nog geld over hou. Dan kan ik met een gerust hart bezig gaan met ritmische producten voor het oor componeren. Maar dan toch maar eerst even een baan. Ja, beter van wel. Maar daar voel ik me dan niet minder kut door… Toch? Ik bedoel, ik neem een baan omdat het moet. En omdat ik dan geld heb voor van alles en nog wat, niet te vergeten voor later.
Toekomst enzo.

Maar eigenlijk wil ik gewoon reizen! En mensen ontmoeten, en denken over dingen zonder last te hebben van een knagend, afwachtend en dwingend gevoel. Waar dat vandaan komt, tja.. wie zal het zeggen. Soms weet ik het, soms niet.
Misschien helpt het om het op te schrijven. Maar wat heb ik daar aan als niemand dat leest. Dat zou ik wel graag willen. Maar ook weer niet. Tegenstrijdigheid alom.

Ik bedacht net dat het mooi zou zijn om een doel te hebben in het leven. Natuurlijk wisten we dat allemaal al. Maar je weet het pas echt als je zelf het idee hebt dat je niet echt een doel hebt. Het is gewoon zo verdomde kut!
Soms kan ik daar wel uit komen hoor. Dan denk ik van, alles wat ik nu doe is goed voor iets. Je ontwikkelt je toch je hele leven door? Dus wat zeur ik nou. Maar ja, dat is niet altijd genoeg. Het gevoel van stilstaan is soms zo overheersend dat ik er alleen maar meer door vast kom te zitten. En das nie echt handig…

Ik was vandaag nog een heel eind wezen wandelen. Op de een of andere manier was dat best ontspannend. Zo in de regen, met een paraplu boven mijn hoofd. Stap voor stap elke straat door. Frisse lucht en ik kan heen gaan waar ik wil. Als ik dan last krijg van schuldgevoel omdat ik weer eens van alles uitstel kan ik dat ook gemakkelijk wegstoppen. Ik kan tijdens het wandelen namelijk toch niks doen. Pas als ik weer thuis ben.
En zo nam ik maar weer eens een straat verder van huis.

Maar goed, ik denk ook maar een eind weg…
En een echt samenhangend verhaal is dit nou niet echt.
Maar aan de andere kant, er moeten ook onsamenhangende verhalen bestaan anders heb je ook geen samenhangende verhalen.
Nu is het een log met een filosofisch einde :’D

Dus ik liep zo door de straat. Rustig. Om me heen kijkend. Halverwege even stoppend om een kat te aaien en te klikken op het knopje om het volgende nummer op mijn discman te laten beginnen. Heel onschuldig allemaal. Ik had niks misdaan. Tenminste niet dat ik wist.
Maar daar dacht iemand kennelijk heel anders over.

Zonder waarschuwing kwam hij aan. En botste vol tegen mijn hoofd. En nog een keer. En nog eens. En vervolgens besloot hij om maar eens te landen op mijn neus.
Dus ik ben eerst verbaasd. Vervolgens gexefrriteerd. Ik denk van: ‘Waarom in godsnaam, meneer vlieg!?’ Waarom kun je niet gewoon ergens anders in deze straat gaan landen?’

Nou ja, die vlieg dacht daar dus heel anders over. Hij vond mij of heel aardig, of wou me straffen. Wat ik trouwens eerder verwacht. Ook al weet ik niet waarom, want ik ben altijd heel lief…
Dus dat heeft een poosje geduurd. Ik heb fanatiek geprobeerd de vlieg weg te jagen, te pletten, te verbranden, te leren mij nooit meer lastig te vallen. En toen ben ik maar weer doorgelopen. Want, zo heb ik geleerd, een vlieg iets leren is moeilijk, zo niet onmogelijk.
Ik legde mij erbij neer en richtte me op het einde van de straat. De vlieg vloog vervolgens ook weer zijn eigen route. Weg van mij.
Ik kon mijn geluk niet op en vierde dat met een nieuw nummertje met een druk op het knopje.

En dat is eigenlijk ook best wel logisch. Want de daarop volgende nummers zullen allemaal na 1 komen. Dus bij 1 zal je toch altijd moeten beginnen.
En daar wou ik toch even bij stil staan. Ik ben er namelijk achter gekomen dat, hoe logisch en makkelijk het ook klinkt om gewoon die eerste stap te zetten, dat nog best heel erg lastig is.

Ik ga naar bed toe en denk bij mezelf, morgen! Morgen word de dag waarop ik zonder stress de dingen ga doen die ik moet doen!
Volgende morgen, de wekker gaat af. Gelukkig is daar het snooze knopje. En die gebruik ik dan ook graag. Wel een uur lang. Elke keer weer wakker worden uit een net beginnende droom. Maar dat is niet erg, denk ik dan. Het is hier lekker knus en warm onder de dekens. En het is nog vroeg. Het nadeel is alleen dat ik machtig duf ben als ik er dan eenmaal uit kom.
Zodra ik beneden ben eerst maar eens even dingen doen die ik hoe dan ook moet doen. Eten, het nieuws kijken, misschien even in de tuin rondkijken. Dat soort dingen. Dus hoef ik me nog even niet met mijn ‘verplichtingen’ bezig te houden. Het voelt lekker om dat te weten maar ook enigszins  vervelend. Ik ga me er schuldig door voelen. Maar he! Wat doe je eraan.
Dus na het eten, tja dan moet ik toch maar eens ermee bezig. Een baan zoeken zodat ik wat geld binnen krijg. Zodat ik, als ik straks begin in februari met mijn studie ook fatsoenlijk een ijsje kan kopen zeg maar. En zodat ik die drumlessen kan betalen die ik weer ga nemen. En mijn elektrische drumstel ook kan betalen die nou niet bepaald goedkoop is. Maar ook is daar nog iets dat ik moet doen ter voorbereiding van mijn studie. Een cursus ofzo. Want ja, ik heb nu toch genoeg tijd. Dan kan ik die net zo goed zo nuttig mogelijk besteden. Toch? Maar hoe begin ik ooit. Een baan zoeken… Dat had ik niet gepland. Ik was van plan naar zwolle te gaan om daar te studeren. Dat was al een half jaar het plan. En de grasweek was geweldig. Natuurlijk was die geweldig. Waarom ook niet. Ik ging er met plezier naar toe. Met het vooruit zicht om te studeren. Eindelijk. En nu? Nu duurt het nog weer 5 fucking maanden.

Nouja, enzo ijsbeer ik dan de hele tijd door de kamer heen. Vast in mijn gedachten. En niet echt de motivatie of kracht kunnen vinden om daad werkelijk naar een baan opzoek te gaan. Want alle baantjes die ik tot nu heb gedaan waren verre van leuk. En ik had min of meer gezworen aan mezelf dat ik dat niet nog een keer zou doen.
Lekker tegenstrijdig weer.

En wat nou als oplossing? Nou, soms is daar een helder moment. Ja echt waar! Ze bestaan! en ze zijn heerlijk, voor zolang ze duren.
Dan kom ik erachter dat het allemaal toch best wel meevalt. Waarom zou dit allemaal zo frustrerend zijn? Ja, ik heb even niks te doen, maar ik ga niet dood ofzo. Elke dag die ik leef is weer een dag die ik heb geleefd! (Kijk dat is nog eens helder) En elke dag kan ik principe mooi zijn. Het is maar net hoe je hem zelf invult.
En leer van de kleine dingen te genieten. Dat ene liedje waarop je heerlijk op de melodie kunt wegdromen. Die herinnering die je hebt aan een leuke tijd. Dat gesprek wat je had met een vriend, die bij nader inzien toch wel heel leuk was. In de keuken staan terwijl je het eten maakt en er weer eens achter komt dat het waarschijnlijk heel lekker word. Een knuffel van je kat, een lekkere stoel, een ritje op de fiets in de zon, een mooi boek. En al die talloze andere dingen.

Kijk! En op zo’n moment is dat lijstje verplichtingen toch niet zo’n lastige drempel.

Nou, tot de volgende sessie mensen.
En geniet maar van het leven!

Ja, je zou het niet zo 1 2 3 kunnen bedenken maar toen ik zo’n twee uurtjes geleden uit mijn raam keek zag ik daar ineens drie enorme sinaasappels lopen! Welnu, dat is op zich niet zo raar, als ik onder invloed zou zijn van een of andere drugs. Of als ik gewoon in een rare bui was en graag dingen wil zien die er niet zijn. Maar in dit geval liepen ze er dus echt. En langzaam maar zeker bewogen ze zich naar ons huis.

Dus ik ren naar de kelder, pak mijn jachtgeweer, ren naar buiten en begin er lustig op los te knallen! Ik raak er eentje vol in zijn, uhm, oranje buikje, en hij begint allemaal sinaasappelsap te bloeden! Wat een verassing… Dus het enige wat ik dan nog kan doen is een glas pakken en die erbij houden! Dan heb ik toch nog mooi even een lekker glaasje drinken voordat ik weer naar binnen ga. Hmm sinaasappelsap.

Tja, dat dacht ik op dat moment, toen ze naderbij kwamen. En het volgende moment dacht ik: ‘hmm, ik wist niet dat ik zo gewelddadig was aangelegd… vreemd’.
Maar toen ging ineens de bel en blijkt er al eentje voor onze deur te staan.
Nouja, wat doe je als er een enorme sinaasappel voor je deur staat en hij drukt op je bel? Ja, dan doe je gewoon de deur open en zegt: ‘Hallo sinaasappel’.
Nou, die sinaasappel zegt het volgende terug: ‘hallo beste oranjestraat bewoner. Wij zijn hier omdat appelsientje verkozen is tot beste drank van Nederland (of iets in die trant) en zijn speciaal naar jullie straat gekomen om dat te vieren. Hier zijn twee pakken gratis sinaasappelsap’.
Dus ik zo van. ‘Nou, dat is mooi’.
En toen liepen de sinaasappelen weer door…
Al met al vond ik dat toch best grappig. We krijgen in onze straat de laatste tijd veel te weinig fruit op bezoek.

Helaas…

Zo, dat ging best snel! Ik zal eens even langs gaan wat ik allemaal heb gedaan in die spannende afgelopen maanden.
Met een opleiding begonnen. Met de opleiding gestopt. Heel lang niks gedaan.
Op vakantie gegaan, en weer thuis gekomen. En toen gehoord dat ik voor de volgende opleiding was uitgeloot. Maar niet getreurd, want ik kan namelijk nog instromen bij journalistiek in februari.

Nou, dit even als nieuws flits.
En nu ga ik jullie vertellen dat ik weer verder ga loggen!
*feest*
Maar dat doe ik even na het eten, want ja op een lege maag gaat dat natuurlijk niet. Dat weet iedereen.

Ja, je zou het niet zeggen maar bomen kunnen best gevaarlijk zijn. Oke, je ziet het er niet rechtstreeks van af ofzo. Ze staan maar wat boom te wezen op hun plekje grond waar ze al hun hele leven staan. Dan weer een beetje groen wezen.  Dan weer wat bladerloos zijn. Af en toe een takje af laten afsterven. En hier en daar wat groeien. Echt spannend is het niet ofzo. Maar het zal je nog verbazen hoeveel spanning zo’n boom in de jaren opbouwt. Ik weet nog steeds niet helemaal waardoor dat komt. Mischien wel omdat zijn afgeworpen zaadjes niet uitgroeien tot kleine kopietjes van hem. Of dat hij ooit per ongeluk de verkeerde kant is opgegroeid en nu al zo lang scheef staat dat hij het gevoel heeft dat hij een hernia gaat krijgen. Maar ik weet wel dat als je er een omzaagt je met al die spanning goed moet uit kijken. Ik was namelijk een poosje geleden met mijn vader in het bos. En zoals wel vaker koopt hij een stukje bos op om uit te dunnen. Die omgezaagde bomen verwerken wij dan voor de houtkachel. Dus wij op een van deze heerlijke natte en semi warme winterdagen naar het bos toe om eens lekker wat boompjes om te zagen. Om de beurt zagen. Degene die niks doet mag gaan duwen. En zoals het hoort nemen wij het nodige enthousiasme mee. Dus als ik even niet zaag duw ik uit alle macht en schreeuw mijn vader aanmoedigingen toe zoals de voetbal-supporter zijn op het punt te gaan scoren voetballer toe schreeuwt (of wat voor vergelijking je ook maar wilt). Dat ging allemaal heel goed en aardig. Maar na een poos hadden we een dilemma. Een best brute boom met een enorme zijtak. En omdat we in een bos zijn is de kans groot dat hij blijft hangen. Maar goed, hij moet toch om, dus wij zagen en duwen. Ik had het gevoel dat ik er bijna was. Mijn vader stond als een debiel aanmoedigingen te schreeuwen en te duwen alsof zijn leven ervan af hing. En ja hoor, daar ging hij. Een schone val maar met een klein nadeeltje. Hij bleef, zoals verwacht, met zijn nogal grote zijtak in een andere boom hangen… ‘Niet erg, we zagen hem er gewoon af’ zeg ik vol zelfvertrouwen. Volgens mijn vader, ervaren als hij is, zit er te veel spanning op deze desbetreffende boom. Ik was weer eens eigenwijs en zei van niet. Als we hem gewoon zo en zo zouden zagen kwam het wel goed. Oke, dus ik zagen. En na een poosje te hebben gezaagd zeg ik: ‘He, volgens mij schiet hij zo…. aaaah!’ oef, crash… pijn. Zoals ik al wou zeggen. De tak schoot los en de rest kwam vol in mijn gezicht. Ik was later best blij dat ik niet verder naar voren stond anders was ik nu aan mijn linker oog blind geweest.
Conclusie van dit hele verhaal. Ga nooit een donker steegje in! Je weet nooit waar die bomen zich allemaal schuilhouden!

Gister was het valentijn. En dat was een hele leuke dag.
Ik heb namelijk een wekker gekregen… Die kort maar krachtig af kan gaan.

Nooit meer te laat:(